Cześć, to jest koń na którym jeżdżę. Słodki prawda? Jeżdżę na nim od prawie 5 lat. Nazywa się Lotek. Lotek jest o rok starszy ode mnie. On też ma urodziny w tym samym miesiącu co ja. Czuje się jakby to był mój koń ale nim nie jest. Szkoda. Podobno to jest jeden z najbardziej niegrzecznych, a ja prawie najlepiej umiem na nim jeździć.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zwierzaki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zwierzaki. Pokaż wszystkie posty
poniedziałek, 3 lutego 2014
niedziela, 5 stycznia 2014
zebra
Zebra
stepowa (Equus quagga, Equus
burchelli), ssak z rodziny koniowatych, zaliczany do zebr, obejmujący kilka
podgatunków o podobnym pręgowaniu. Pręgi są brunatnoczarne lub jasnobrązowe, u
niektórych podgatunków występują pomiędzy nimi węższe, jaśniejsze paski.
Kształtem głowy przypomina konia. Uszy krótkie i spiczaste, pęk długich włosów
na końcu ogona.
Do zebr stepowych należą następujące podgatunki: zebra Burchella (Equus quagga burchelli), całkowicie wytępiona, zebra Chapmana (Equus quagga chapmani), zebra Damara (Equus quagga antiquorum), zebra równikowa, zwana zebrą Granta (Equus quagga granti). Za podgatunek zebry stepowej uważana jest także kwaga.
Zebra Grevy'ego (Equus grevyi), żyjąca w rejonach wilgotnych ma najwięcej pasków (ok. 80)- jest przez to ciemniejsza. Zebra Burchella, zamieszkująca najsuchsze strefy, ma skórę najjaśniejszą, gdyż pokrywa ją zaledwie ok. 20 pasków. Każda zebra ma niepowtarzalny sposób ułożenia pasków i doskonały słuch.
Do zebr stepowych należą następujące podgatunki: zebra Burchella (Equus quagga burchelli), całkowicie wytępiona, zebra Chapmana (Equus quagga chapmani), zebra Damara (Equus quagga antiquorum), zebra równikowa, zwana zebrą Granta (Equus quagga granti). Za podgatunek zebry stepowej uważana jest także kwaga.
Zebra Grevy'ego (Equus grevyi), żyjąca w rejonach wilgotnych ma najwięcej pasków (ok. 80)- jest przez to ciemniejsza. Zebra Burchella, zamieszkująca najsuchsze strefy, ma skórę najjaśniejszą, gdyż pokrywa ją zaledwie ok. 20 pasków. Każda zebra ma niepowtarzalny sposób ułożenia pasków i doskonały słuch.
Źródło:http://portalwiedzy.onet.pl/0
lew
Lew (Panthera leo),
ssak drapieżny z rodziny kotów, jeden z największych jej przedstawicieli,
zamieszkujący niegdyś w licznych podgatunkach Afrykę, Indie oraz
część Europy
południowo-wschodniej.
Zasięg jego występowania obejmuje obecnie Afrykę na południe od Sachary oraz część Indii. Niektóre gatunki zostały całkowicie wytępione, niektóre uratowano dzięki hodowli w rezerwatach i ogrodach zoologicznych, np. lwa indyjskiego (Panthera leo goojratensis).
Lew osiąga długość ciała do 3 m, wysokość w kłębie do 0,85 m, długość ogona do 90 cm, ciężar ciała do 250 kg. Sierść krótka, przylegająca, ubarwienie szarożółte lub żółtobrązowe, grzywa otaczająca szyję i pierś występuje wyłącznie u samców. Ogon zakończony jest rogowym kolcem, ukrytym wśród sierści.
Jest zwierzęciem stadnym, występującym głównie na terenach otwartych. Poluje na zebry, antylopy, dziki, jelenie, napada także na zwierzęta domowe. Osobniki stare i zniedołężniałe napadają niekiedy na ludzi. Na zdobycz polują głównie samice, samce żywią się zwierzyną upolowaną przez lwice bądź odebraną lampartom lub hienom.
Ciąża trwa ok. 110 dni, samica rodzi przeciętnie 3 młode, które wychowuje w stadzie w obecności samca. W czasie polowania samice pozostające w stadzie przejmują opiekę nad młodymi. Młode osiągają dojrzałość w 3 roku życia, pełną grzywę u samców oraz rozmiary ciała osobników dorosłych - w 6 roku życia.
Z uwagi na łatwość aklimatyzacji i hodowli w niewoli często eksponowany w ogrodach zoologicznych, gdzie daje regularne przychówki.
Zasięg jego występowania obejmuje obecnie Afrykę na południe od Sachary oraz część Indii. Niektóre gatunki zostały całkowicie wytępione, niektóre uratowano dzięki hodowli w rezerwatach i ogrodach zoologicznych, np. lwa indyjskiego (Panthera leo goojratensis).
Lew osiąga długość ciała do 3 m, wysokość w kłębie do 0,85 m, długość ogona do 90 cm, ciężar ciała do 250 kg. Sierść krótka, przylegająca, ubarwienie szarożółte lub żółtobrązowe, grzywa otaczająca szyję i pierś występuje wyłącznie u samców. Ogon zakończony jest rogowym kolcem, ukrytym wśród sierści.
Jest zwierzęciem stadnym, występującym głównie na terenach otwartych. Poluje na zebry, antylopy, dziki, jelenie, napada także na zwierzęta domowe. Osobniki stare i zniedołężniałe napadają niekiedy na ludzi. Na zdobycz polują głównie samice, samce żywią się zwierzyną upolowaną przez lwice bądź odebraną lampartom lub hienom.
Ciąża trwa ok. 110 dni, samica rodzi przeciętnie 3 młode, które wychowuje w stadzie w obecności samca. W czasie polowania samice pozostające w stadzie przejmują opiekę nad młodymi. Młode osiągają dojrzałość w 3 roku życia, pełną grzywę u samców oraz rozmiary ciała osobników dorosłych - w 6 roku życia.
Z uwagi na łatwość aklimatyzacji i hodowli w niewoli często eksponowany w ogrodach zoologicznych, gdzie daje regularne przychówki.
Źródło:http://portalwiedzy.onet.pl/0
lis
Lis (Vulpes vulpes), ssak z rodziny psów (Canidae),
zaliczanej do rzędu drapieżnych (Carnivora), zamieszkujący Europę, część Azji
oraz północną Afrykę. Długość ciała do 90 cm, ogona do 40 cm, wysokość w kłębie
do 40 cm, ciężar ciała ok. 7 kg. Biega z prędkością do 70 km/godz.
Sierść wyjątkowo gęsta, zwarta, ubarwiona rudoczerwono, często z niewielką domieszką włosów srebrnych lub czarnych. Tułów wydłużony, długie uszy, pysk długi, wąski, ogon długi, puszysty. Spód ciała, koniec ogona i wewnętrzna strona kończyn białe. Na wierzchniej stronie ogona, przy nasadzie, znajduje się gruczoł wydzielający substancję zapachową charakterystyczną dla lisa.
Aktywny głównie o zmierzchu, także w dzień. Zamieszkuje lasy, łąki, parki oraz tereny uprawne, w górach dochodzi powyżej granicy lasu. Zamieszkuje nory, które sam kopie lub zajmuje po innych zwierzętach, np. borsukach. Pożywienie stanowią głównie drobne kręgowce, ptaki, ryby, padlina oraz owoce.
Sierść wyjątkowo gęsta, zwarta, ubarwiona rudoczerwono, często z niewielką domieszką włosów srebrnych lub czarnych. Tułów wydłużony, długie uszy, pysk długi, wąski, ogon długi, puszysty. Spód ciała, koniec ogona i wewnętrzna strona kończyn białe. Na wierzchniej stronie ogona, przy nasadzie, znajduje się gruczoł wydzielający substancję zapachową charakterystyczną dla lisa.
Aktywny głównie o zmierzchu, także w dzień. Zamieszkuje lasy, łąki, parki oraz tereny uprawne, w górach dochodzi powyżej granicy lasu. Zamieszkuje nory, które sam kopie lub zajmuje po innych zwierzętach, np. borsukach. Pożywienie stanowią głównie drobne kręgowce, ptaki, ryby, padlina oraz owoce.
Młode lisy
Okres godowy przypada na styczeń-luty, po ciąży trwającej ok. 55 dni samica rodzi 3-6 młodych, ubarwionych szaro-brązowo, które w wieku 3-4 miesięcy osiągają samodzielność i odłączają się od matki. Lis jest jednym z głównych nosicieli wścieklizny.
Ceniony z uwagi na futro, w hodowlach fermowych uzyskano liczne odmiany barwne. W Polsce lis jest zwierzęciem łownym.
Okres godowy przypada na styczeń-luty, po ciąży trwającej ok. 55 dni samica rodzi 3-6 młodych, ubarwionych szaro-brązowo, które w wieku 3-4 miesięcy osiągają samodzielność i odłączają się od matki. Lis jest jednym z głównych nosicieli wścieklizny.
Ceniony z uwagi na futro, w hodowlach fermowych uzyskano liczne odmiany barwne. W Polsce lis jest zwierzęciem łownym.
środa, 1 stycznia 2014
niedźwiedź polarny (biały)
Niedźwiedź
polarny, (biały)
(Ursus maritimus), ssak z rodziny niedźwiedzi (Ursidae),
zaliczanej do rzędu drapieżnych (Carnivora), zamieszkujący wyspy,
wybrzeża i pola lodowe położone wokół bieguna północnego.
Po kodiaku i niedźwiedziu kamczackim jest trzecim co do wielkości przedstawicielem niedźwiedzi. Osiąga długość do 250 cm, ciężar ciała ponad 700 kg (największe samce w syberyjskiej części Arktyki osiągały ok. 1000 kg). Nie wiadomo jak długo żyje, najstarszy znaleziony osobnik żył 32 lata.
Kształt ciała ma wydłużony w porównaniu do innych niedźwiedzi, głowa jest wąska, szyja długa, pomiędzy palcami kończyn błony pławne, a stopy owłosione. Sierść u niedźwiedzia polarnego jest długa, gęsta oraz kremowobiała. Pod sierścią ma czarną skórę. Tryb życia dzienny, wędrowny.
Po kodiaku i niedźwiedziu kamczackim jest trzecim co do wielkości przedstawicielem niedźwiedzi. Osiąga długość do 250 cm, ciężar ciała ponad 700 kg (największe samce w syberyjskiej części Arktyki osiągały ok. 1000 kg). Nie wiadomo jak długo żyje, najstarszy znaleziony osobnik żył 32 lata.
Kształt ciała ma wydłużony w porównaniu do innych niedźwiedzi, głowa jest wąska, szyja długa, pomiędzy palcami kończyn błony pławne, a stopy owłosione. Sierść u niedźwiedzia polarnego jest długa, gęsta oraz kremowobiała. Pod sierścią ma czarną skórę. Tryb życia dzienny, wędrowny.
Niedźwiedź polarny
doskonale pływa i nurkuje, potrafi przebywać pod wodą do 2 min oraz przepłynąć
bez odpoczynku 160 km. Żyje samotnie, łączy się w pary jedynie na okres rui. W
czasie zimy głównie mięsożerny, poluje na foki, ryby, renifery, w okresie lata
żywi się również jagodami i owocami. W sen zimowy zapadają jedynie ciężarne samice, w
tym czasie tętno spada z 60 do 30 uderzeń na minutę. W specjalnie wybudowanej w
śniegu norze rodzą młode po ok. 8-miesięcznej ciąży, ważą ok. 0,5 kg. Nora ma
wejście osłonięte przed wiatrem nasypem śnieżnym, komora zaś, w której samica
wychowuje młode, położona jest zawsze powyżej otworu wejściowego, dzięki czemu
nie uchodzi z niej ciepło. Młode opuszczają norę wraz z matką po upływie ok.
4-5 miesięcy od urodzenia.
Niedźwiedź polarny posiada doskonale rozwinięte zmysły węchu, słuchu i wzroku. Wskutek licznych, niekontrolowanych polowań jest gatunkiem szczególnie zagrożonym wyginięciem na wolności, objętym ochroną i zakazem polowań. Gatunek ten wykształcił się około 125 tysięcy lat temu.
Niedźwiedź polarny posiada doskonale rozwinięte zmysły węchu, słuchu i wzroku. Wskutek licznych, niekontrolowanych polowań jest gatunkiem szczególnie zagrożonym wyginięciem na wolności, objętym ochroną i zakazem polowań. Gatunek ten wykształcił się około 125 tysięcy lat temu.
opis : http://portalwiedzy.onet.pl/0
wtorek, 31 grudnia 2013
zając szarak
Zając szarak (Lepus europaeus), to ssak z rodziny
zającowatych, żyjący na polach uprawnych, w parkach i zagajnikach oraz na
obrzeżach lasów Europy, Azji Mniejszej i północnej Afryki, osiedlony przez
człowieka w Irlandii, Skandynawii, Ameryce, wschodniej Azji, Australii i Nowej
Zelandii.
To jeden z największych zającowatych, ma długość ciała do 65 cm, ogona ok. 10 cm, a waży 3-6 kg. Sierść ma gęstą, szaro-brunatną z rudawym odcieniem, a brzuch białawy. Duże, spiczasto zakończone uszy o czarnych końcach. Ogon od spodu jest biały, a z wierzchu czarny. Oczy ma duże i brązowe.
Biega z prędkością do 70 km/h. Pole widzenia zająca wynosi 250°. Żyje samotnie, łączy się w pary jedynie w okresie godów, tzw. parkotów, samce odbywają zażarte walki o samicę. Ciąża trwa ok. 42 dni, samica rodzi 1-6 młodych, którymi opiekuje się ok. 2-3 tygodni. Młode dojrzewają w wieku ok. 6 miesięcy. Lisy żywią się zającami. To ich wróg. Zając szarak należy do zwierząt łownych z czasem ochronnym. Na świecie jest ich już bardzo mało. Grozi im wyginięcie!
To jeden z największych zającowatych, ma długość ciała do 65 cm, ogona ok. 10 cm, a waży 3-6 kg. Sierść ma gęstą, szaro-brunatną z rudawym odcieniem, a brzuch białawy. Duże, spiczasto zakończone uszy o czarnych końcach. Ogon od spodu jest biały, a z wierzchu czarny. Oczy ma duże i brązowe.
Biega z prędkością do 70 km/h. Pole widzenia zająca wynosi 250°. Żyje samotnie, łączy się w pary jedynie w okresie godów, tzw. parkotów, samce odbywają zażarte walki o samicę. Ciąża trwa ok. 42 dni, samica rodzi 1-6 młodych, którymi opiekuje się ok. 2-3 tygodni. Młode dojrzewają w wieku ok. 6 miesięcy. Lisy żywią się zającami. To ich wróg. Zając szarak należy do zwierząt łownych z czasem ochronnym. Na świecie jest ich już bardzo mało. Grozi im wyginięcie!
kangur
Kangur rudy (Macropus rufus), ssak z
rodziny kangurowatych, największy przedstawiciel torbaczy. Zamieszkuje Australię. Samce są znacznie większe i cięższe od
samic, osiągają ciężar ciała do 100 kg i ponad 180 cm wzrostu w postawie
stojącej. Sierść ma ubarwienie czerwonorude dzięki wydzielinie tzw. gruczołów
pudrowych umieszczonych na szyi i piersiach.
Kończyny przednie są krótkie, a tylne potężne, długie, umożliwiające zwierzęciu skoki ponad 3 m wzwyż, na odległość ponad 13 m. W biegu kangur rudy osiąga prędkość dochodzącą do 90 km/godz. Silnie zbudowany ogon o długości dochodzącej do 120 cm pełni rolę podpory, a także utrzymuje równowagę ciała podczas skoków.
Występuje w ogromnych stadach na terenach otwartych. Samce toczą zacięte walki o pierwszeństwo w stadzie. Ciąża trwa 33 dni, samica rodzi 1–2 młode o wadze 0,75–1 g, ślepe, które przedostaje się do torby skórnej na brzuchu samicy, gdzie przebywa przez ponad 200 dni do czasu uzyskania samodzielności.
Kangur rudy był niegdyś przedmiotem masowych polowań dla mięsa i skór, a także ze względu na konkurencję pokarmową, jaką stanowił dla stad owiec hodowanych licznie w Australii. Gatunek często jest prezentowany w ogrodach zoologicznych. Gatunkami pokrewnymi kangura rudego jest kangur olbrzymi (Macropus canguru) oraz kangur górski (Macropus robustus), osiągające podobne rozmiary ciała i prowadzące tryb życia zbliżony do trybu życia kangura rudego. Gatunki te mają inną barwę sierści spowodowaną odmiennym zabarwieniem wydzieliny gruczołów pudrowych.
Kończyny przednie są krótkie, a tylne potężne, długie, umożliwiające zwierzęciu skoki ponad 3 m wzwyż, na odległość ponad 13 m. W biegu kangur rudy osiąga prędkość dochodzącą do 90 km/godz. Silnie zbudowany ogon o długości dochodzącej do 120 cm pełni rolę podpory, a także utrzymuje równowagę ciała podczas skoków.
Występuje w ogromnych stadach na terenach otwartych. Samce toczą zacięte walki o pierwszeństwo w stadzie. Ciąża trwa 33 dni, samica rodzi 1–2 młode o wadze 0,75–1 g, ślepe, które przedostaje się do torby skórnej na brzuchu samicy, gdzie przebywa przez ponad 200 dni do czasu uzyskania samodzielności.
Kangur rudy był niegdyś przedmiotem masowych polowań dla mięsa i skór, a także ze względu na konkurencję pokarmową, jaką stanowił dla stad owiec hodowanych licznie w Australii. Gatunek często jest prezentowany w ogrodach zoologicznych. Gatunkami pokrewnymi kangura rudego jest kangur olbrzymi (Macropus canguru) oraz kangur górski (Macropus robustus), osiągające podobne rozmiary ciała i prowadzące tryb życia zbliżony do trybu życia kangura rudego. Gatunki te mają inną barwę sierści spowodowaną odmiennym zabarwieniem wydzieliny gruczołów pudrowych.
miś koala
Koala (Phascolarctos cinereus), ssak z rodziny płankowatych
zaliczanej do rzędu torbaczy. Występuje
we wschodniej Australii. Ubarwienie sierści ma szarobrązowe, a brzuch białawy.
Głowa jest duża, uszy duże pokryte sierścią, duży nos. Długość ciała do 85 cm,
ciężar ciała dochodzi do 15 kg. Żyje do 20 lat.
Żyje na drzewach. W ciągu doby spędza na drzewie 18 godzin. Nie pije, potrzebną wilgoć pobiera z liści eukaliptusa, którymi się odżywia. Bardzo dobrze pływa. Ciąża trwa ok. 4 tygodni, a samica rodzi 1 młode o wadze ok. 5–6 g, które przez okres 6 miesięcy noszone jest przez samicę w torbie. Wskutek wycinania lasów eukaliptusowych oraz polowań dla cenionego futra gatunek zagrożony jest wyginięciem, objęty obecnie całkowitą ochroną.
Żyje na drzewach. W ciągu doby spędza na drzewie 18 godzin. Nie pije, potrzebną wilgoć pobiera z liści eukaliptusa, którymi się odżywia. Bardzo dobrze pływa. Ciąża trwa ok. 4 tygodni, a samica rodzi 1 młode o wadze ok. 5–6 g, które przez okres 6 miesięcy noszone jest przez samicę w torbie. Wskutek wycinania lasów eukaliptusowych oraz polowań dla cenionego futra gatunek zagrożony jest wyginięciem, objęty obecnie całkowitą ochroną.
surykatka
Surykatka to ssak z rodziny łasz,
zamieszkujący stepy i półpustynie Afryki Południowej.
Długość ciała surykatek to ok. 30 cm, ogona 18-25 cm, ubarwienie ma brązowo-żółte, okolica oczu, uszy i koniec ogona ma czarne, tylna część grzbietu jest poprzecznie pręgowana, a brzuch jest u nich biały. Surykatki są aktywne w ciągu dnia, żyją w koloniach (grupach).
Długość ciała surykatek to ok. 30 cm, ogona 18-25 cm, ubarwienie ma brązowo-żółte, okolica oczu, uszy i koniec ogona ma czarne, tylna część grzbietu jest poprzecznie pręgowana, a brzuch jest u nich biały. Surykatki są aktywne w ciągu dnia, żyją w koloniach (grupach).
Kryjówki stanowią nory na terenach
otwartych. Surykatka ma bardzo dobry wzrok.
Żywi się ona bezkręgowcami i drobnymi kręgowcami, a także ptasimi i gadzimi jajami oraz owocami. W razie zagrożenia wydaje głośne dźwięki ostrzegając całą kolonię przed niebezpieczeństwem. Ciąża trwa 70-75 dni. Młode surykatki bywają oswajane przez tubylców w celu tępienia myszy w domach.
poniedziałek, 30 grudnia 2013
pingwin tropikalny
sobota, 28 grudnia 2013
Wiewiórka Pospolita (ruda)
Wiewiórki Pospolite występują w Europie i
Azji. Można je spotkać na terenie całej Polski. Występują głównie w lasach
liściastych i iglastych, a także w parkach i na obszarach zadrzewionych.
Ta wiewiórka może osiągnąć długość ciała 20-24
cm i ogona 17-20 cm, masa ciała 200–300 gramów. Wiewiórka Pospolita jest
typowym zwierzęciem nadrzewnym. Grzbiet tej wiewiórki ma kolor rudy lub ciemnobrązowy, a spód ciała
jest najczęściej biały. Wiewiórki żyjące w górach, np. w Karpatach i Sudetach są
ciemnobrązowe. W zimie wszystkie wiewiórki zmieniają kolor na popielaty.
W dziupli ma swoje zapasy, zamieszkuje
opuszczone gniazda różnych ptaków lub buduje je sama. Gniazda te buduje w
koronach drzew, zwykle w rozwidleniu gałęzi. Buduje je z trawy i małych gałązek
i wyściela mchem. Gniazda te mają jeden wejściowy otwór. Wiewiórka ta jest aktywna tylko w dzień. Jej
pożywieniem są nasiona, pędy, grzyby, owoce, ale także owady, jaja i pisklęta.
Wiewiórka Pospolita gromadzi zapasy
żywności, np. zakopując nasiona – w ten sposób przyczynia się do rozsiewu
nasion drzew. Zaobserwowano też, że na gałęziach drzew ta niezwykła wiewiórka
suszyła grzyby. Długi, puszysty ogon odgrywa ważną rolę podczas skoków –
stabilizuje kierunek lotu.
Ciąża tego zwierzęcia trwa około 38 dni.
Samica rodzi w jednym miocie 2-7 młodych wiewiórek. W ciągu roku wydaje na
świat zwykle 2–3 mioty. Młode rodzą się ślepe, otwierają oczy dopiero po
miesiącu. Matka karmi je mlekiem przez 8 tygodni. Wiewiórka żyje około 5 lat.
W Polsce wiewiórka pospolita podlega całkowitej
ochronie.
Wiewiórka Pospolita (ruda)
piątek, 13 września 2013
Kotek Darii. miauuuuuu...
Daria to moja przyjaciółka z klasy. Jest bardzo fajna, ale o Darii dowiecie się później. Jej kot jest puszysty i przyjazny. Nazywa się Kuba. Ma bardzo fajny charakter i nie drapie. Jednym słowem ten słodziak jest dla osób, które chcą go ciągle przytulać.
poniedziałek, 19 sierpnia 2013
Mój pies Codi
Cześć, jestem Ola i mam psa o imieniu Codi. Codi to pies rasy cavalier kings charles spaniel. Nie jest agresywny i raczej nie szczeka. Lubi spać i przytulać się. Wada: chrapie Zaleta: przytula się do wszystkich. Kocham tego psa!!! Jest słodki. Polecam Cavaliery, Ola.
Subskrybuj:
Posty (Atom)




